آزمایش (Lactate (Acid Lactic :
◀︎این آزمایش در بخش متابولیک آزمایشگاه فجر انجام میپذیرد.

نام آزمایش

لاکتات، Lactate

نوع نمونه و نحوه جمع آوری آن

پلاسما حاوی ماده ضد انعقاد و اگزالات پتاسیم یا فلورید سدیم یا هپارینه،

موارد رد نمونه

در صورت بستن تورنیکه و طولانی شدن زمان نمونه گیری ، نمونه مورد قبول نمی باشد.

همولیز بودن نمونه

روش های آزمایش

آنزیماتیک

تداخلات دارویی

داروهایی که موجب افزایش سطح اسیدلاکنیک می شوند عبارتند از سیانید، اتانول، آسپرین ، فن فورمین و نالیدیکسیک اسید

بستن طولانی تورنیکه یا مشت کردن دست ها سبب افزایش سطح لاکتات می شود.

حجم نمونه مورد نیاز: ۰,۵ ml

شرایط نمونه گیری: ۴- ۲ میلی لیتر از خون بیمار را گرفته و سریعاً پلاسمای آن را جدا کنید.

ملاحظات نمونه گیری:

۱.       بیمار نیازی به ناشتایی ندارد.

۲.       بیمار قبل و حین نمونه گیری دستش را مشت ننماید.

۳.        در صورت امکان از تورنیکه استفاده نکنید.

شرایط نگهداری: نمونه پلاسما حاوی اگزالات پتاسیم یا فلورید سدیم به مدت ۳ روز در C۲۰-  پایدار است.

کاربردهای بالینی: اندازه گیری لاکتات به منظور اثبات و تعیین درجه کمّی هیپوکسی بافتی به علت شوک یا انسداد عروقی موضعی مفید است. همچنین این آزمون ملاکی برای میزان موفقیت درمان این وضعیت ها می باشد.

روش متداول: آنزیماتیک، کینتیک Fixed time به مدت ۵ دقیقه در ۲۵- ۲۰ درجه سانتیگراد

مقادیر طبیعی:

کمتر یا مساوی ۲ سالگی (خون وریدی) : mmol/L ۰,۶-۳.۲  یا ۵-۳۰ mg/dl

بالاتر از ۲ سالگی (خون وریدی)  :            mmol/L ۰,۶-۲.۳ یا ۵-۲۰ mg/dl

خون شریانی:  ۰,۳-۰.۸ mmol/L  یا ۳-۷ mg/dl

تفسیر:

غلظت لاکتات بیش از mmol/L ۵ و ۷,۲۵ > PH به طور کلی نشان دهنده اسیدوز لاکتیک قابل توجه می باشد.

افزایش سطح:

۱-    شوک

۲-    اسکیمی بافتی

۳-    مسمومیت با  منوکسیدکربن

۴-    بیماری وخیم کبدی

۵-    خطاهای ژنتیکی متابولیسم

۶-    دیابت قندی (غیر کتونی)

اطلاعات تکمیلی

لاکتات دهیدروژناز آنزیمی است از گروه اکسیدوردوکتازها که در گیاهان، حیوانات و پروکاریوت‌ها یافت می‌شود. لاکتات دهیدروژناز دارای اهمیت پزشکی ویژه‌ای می‌باشد زیرا که به‌طور گسترده در بافت (زیست‌شناسی)های بدن، از جمله گلبول قرمز و عضلات قلب یافت می‌شود و به هنگام آسیب دیدن این بافت‌ها لاکتات دهیدروژناز درون خون آزاد می‌گردد و این ویژگی لاکتات دهیدروژناز، آن را به یک شاخص مهم برای شناسایی صدمات و بیماریهای شایع در بدن تبدیل می‌کند.